! Stadsdramaturge

ConComCow -Connecting Communities in Coworking- is opgericht in 2013. ConComCow wil de ‘nieuwe stedelijkheid’ in dialoog brengen met de heersende canon door te stoppen met de wereld van bovenaf te bekijken en die te verbinden met mensen en stromingen die van onderuit kijken.

Met hulp van communicatietechnologieën hebben we nieuwe mogelijkheden in handen om interessantste standpunten en stadsstromen te ontdekken die voorheen niet aan bod kwamen. Nynke Schaaf noemt zich sinds een klein jaar stadsdramaturge al weet ze zelf nog helemaal niet wat dat precies inhoud. Maar dat is niet erg. Ze werkt samen met Hajo Doorn, de stadsdramaturg van Rotterdam, o.a. aan de lokale meet ups van Tegenlicht010 in Theater Rotterdam.

Er is ook een voorstel voor een ‘performanceproject’, met een kunstenares, met als startpunt:

De staat van een samenleving is af te lezen aan de hand van haar gemarginaliseerden. Benieuwd hoe dit nu in Rotterdam is. Om dit objectief te kunnen vaststellen kunnen we kijken naar de basisemoties die worden opgeroepen, die resoneren. Deze emoties zijn immers universeel. Oftewel: overal ter wereld, los van een bepaalde cultuur. nature dus, not nurture: Vreugde, Verdriet. Angst. Woede. Verbazing. Afschuw. We tellen er twee bij op: Schaamte en Liefde. 
 
Het is wel cultureel bepaald hoe we als gemeenschap omgaan met de vertrapten en specifieke stads casuïstieken. StartvragenZijn er universele vertrapten? Wie zijn er altijd de lul in ongeacht welke samenleving? Kennen we trendbreuken in steden? Is er al eens wetenschappelijk gekeken naar dit fenomeen van in-en uitsluiting? En wat zegt dat over de stadscultuur? Welke kansen en ontwikkelingen zien we in het komend jaar? welke vertrapten zullen in 2018 het onderspit gaan delven? Staat uitkeringhebbende nog steeds op 1? Of wordt deze opeens rechts ingehaald door de groentewinkelier? Doen vrouwen het nog steeds even kut en zijn bankiers nog steeds doomed? Of zijn we inmiddels aan een revival bezig, een opwaartse spiraal van jehadiedis (iedereen een jihadist) en silencebreakers (zie time 2017). En wat zegt dit over de wet en regelgeving in de stad? Beschermen we zij die uitgestoten zijn voldoende? Of ligt dit dan weer bij de geloofshuizen en de  buurt initiatieven in de stad.
 
En dan wie zijn ze? en we?
&
Hoe leg je dit vast? En ontsluit je dit? 
 
Maak je er een boekje met verhalen van, een video met interviews. Een toneeltekst. Of Helemaal niks. Een conferentie. Wat is er al  gedaan op dit gebied, door bv. projecten als you win some you lose some of instellingen in de stad (boijmans, fotomuseum, pauluskerk). Is daar al een handig overzichtje van, welke hulpbronnen zijn er nog meer raad te plegen? Naast de mensen zelf... en verschilt dat dus echt per leefomgeving?